کِرم و کلام کذب و کشف و کتاب کهنه

هیچوقت علاقه خاصی به موسقی سبک رپ و هیپ هاپ نداشته ام، مخصوصا نسخه های فارسی آن؛ چرا که نه تنها از نظر موسقی غنی نیستند، بلکه از نظر محتوای شعری [منظورم رپ فارسی است] هم بیشتر به ابتذال می مانستند. البته منظور رپ فارسی مدرن است چرا که پدر رپ فارسی را شهرام آذر از گروه سندی باید دانست، کسی که قبل از متولد شدن این رپ خوان های نسل جدید رپ می خواند! وقتی که کمتر کسی در مملکت ما با سبک رپ آشنایی داشت [و شاید هیچ کسی نداشت!].

این بیزاری به رپ فارسی در من وجود داشت تا حدود دو سال پیش که با آهنگ «تهران» [اختلاف] «هیچ.کس» آشنا شدم و بسیار جالب و تاثیر گذار یافتم اش. از او آهنگ زیبای دیگری هم با نام «یک مشت سرباز» هم این اواخر شنیدم و آن را هم پسندیدم. در طی این ایام به نظرم آهنگ «تهران» بهترین آهنگ رپ پارسی بود که شنیده بودم تا اینکه حدود دو ماه پیش با «شا.هین. .ن.ج.ف.ی.» آشنا شدم. موسقی و مخصوصا اشعار او را بسیار قوی یافته ام و احساس می کنم که کلام اعتراضی پربارتری دارد.

وی با دیدی باز به جامعه، سیاست و مذهب نگاه کرده است به طوریکه کلام را در اعتراض به نهایت رسانده است. فکر نمی کنم تا مدتها اعتراضی به پرباری، دقیقی و زیبایی وی در موسقی رپ شاهد باشم [هرچند که هیچ چیز در موسقی مثل فوتبال بعید نیست!].

در میان آهنگ هایش «ز.ندگی .سگی» را بیش از همه می پسندم که انتقادات با ظرافت بسیار زیادی به مذهب، سیاست و اجتماع دارد. بر روی تک تک مصرع های این شعر فکر کرده و کار شده است؛ چیزی که در رپ فارسی به ندرت مشاهده می شود و اکثرا اراجیف قافیه دار و گاها قافیه ندار می گویند.

از آهنگهای خوب دیگرش «بامداد» و «ما مرد نیستیم» هستند که شنیدنشان را توصیه می کنم.