رمان آرزوهای بزرگِ چارلز دیکنز و معضلِ پخشِ فیلم در ایران (معرفی کتاب)

دو روز پیش، پس از اینکه خبر خوشی را دریافت کرده بودم و از خوشحالی سر از پا نمی شناختم، در خیابان ها پرسه می زدم تا اینکه به دست فروشی رسیدم که کتاب های دست دوم را در کنار خیابان می فروخت. در میان کتاب هایش به کتاب Great Expectations یا همان آرزوهای بزرگ جناب چارلز دیکنز¹ برخوردم که تنها از این جهت که انگلیسی بود، توجه مرا به خود جلب کرد؛ چرا که به داستان علاقه چندانی نشان نمی دهم حتی به قصه های این غول داستان نویس! به هر حال به مبلغ ناچیزی خریداری کردم و همان جا در خیابان، تورقی کردم که حدود ربع ساعت سرگرم شدم.

هنگام رسیدن به منزل، آن را بر روی میز رها کردم و به آن خیره شدم. پیش خود اندیشیدم که هرگز این کتاب را نخواهم خواند، هر چند که آغاز به نسبت جذابی هم داشت!

یک روز گذشت و دیروز فرا رسید. از آنجایی که عصر پنجشنبه بود، تلویزیون ملی ایران، تبلیغ فیلم های بیشماری را برای آخر هفته کرد. در این میان، فیلم دیوید لین² محصول سال 1946 با نام آرزوهای بزرگ قرار داشت! این موضوع باعث شد که مطالعه را آغاز کنم و علیرغم گردشگری امروز در دامان طبیعت، در کمتر از یک شبانه روز آن را تمام کنم تا ذهنیت برای دیدن فیلم داشته باشم.

فیلم، امشب از شکبه سوم سیما پخش شد و متاسفانه هیچ نظری در موردش ندارم! از آنجایی که فیلم تماما سا.نسور شده بود و نه تنها مفاهیم داستان (روابط بین افراد) کمی تغییر یافته بود، بلکه فیلم به طور کلی بی مفهوم و افتضاح شده بود. حالم به هم خورد از این همه ننگ که به عنوان سانسور دستشان به آن آلوده است. هیچ اجباری به پخش فیلم نیست اگر که می خواهند یک اثر هنری را به ابتذال بکشانند و تحریف کنند.

در مورد داستان هم اینکه، دیکنز، همانند دیگر آثارش به مسئله فقر و یتیمی توجه خاصی دارد و نشان می دهد که فقیر و دردمند را تنها فقیر و دردمند به معنای واقعی درک می کند.

داستان، که نامش به نظرم بد به فارسی ترجمه شده است و می بایست انتظارات عظیم یا بزرگ نام می گرفت، -چرا که حتی از مفهوم داستان “انتظار” برداشت می شود و نه “آرزو” – به نکته بسیار ظریفی می پردازد که بسیار برای من قابل تامل بود: رویاهای بزرگِ دوران کودکی! البته دیکنز تراژدی ساز نیست و داستان با پایان خوش تمام می شود؛ نسبتا خوش!

برای رفع بیکاری و استفاده بهینه از فراغت، مناسب است و در صورت علاقمند بودن به داستان و داستان خوانی، واجب هم هست!

 

————————–

1. Charles Dickens
2. David Lean