مراسم سی و ششمین سال روز جهانی محیط زیست، امسال در نیوزیلند با شعار “به سوی اقتصادی کم کربن” برگزار شد. هرچند که حدود دو روز از این واقعه می گذرد، اما ما هم در جهت همراهی با این جشن یا به عبارتی سالروز، وظیفه انسانی و نیز حیوانی خود دانستیم تا در مورد این رویداد چند خطی بنویسیم.
برخلاف اکثر افرادی که در این مناسبت هفته سبز وبلاگستان شرکت نموده اند و هر یک گوشه ای از این وظیفه را به دوش کشیده است، قصد نوشتن در مورد چگونگی مصرف انرژی و یا محافظت از سبزیجات را ندارم، بلکه می خواهم به چند فیلمی که این اواخر دیده ام، در این راستا اشاره ای کرده باشم.
* داستان و روایت امروز ما با فیلم مستند کویانیسکاتسی (Koyaanisqatsi) ساخته گادفری رِگیو محصول سال 1982 آغاز می شود. این فیلم، که به صورت صامت است و تنها موسقی متن است که گوش بیننده را درگیر می سازد، با تصاویر دشت ها، کوه ها، کویر، دریاها و غیره آغاز می شود و بیننده را به سفری به محیط زیست می برد و در زیبایی، آن زیبایی های از یاد رفته زمین مان، غرق می سازد.
فیلم پیش می رود و به فعالیت ها و دستکاری های بشری در این زیبایی ها می رسد؛ اسارت و نابودسازی این زمین مان. در تمامی صحنه ها موسقی جناب فیلیپ گلاس، بیننده را تحت تاثیر خود قرار می دهد و فریفته می کند.
فیلم به شهرسازی و انبوه سازی های بشری می رسد، به زندگی ماشینی، غذاهای سریع آماده شو (فست فود) و بشری که بی هدف در مسیرهایی با وسایل نقلیه عجیب، عمر حرام می کند.
در انتها به سرگشتگی بشری می رسد و این سئوال را در ذهن ایجاد می کند که آیا با این همه اختراعات، آسودگی را برای خود ایجاد کرده ایم و یا آن سرگشتگی، استرس و تشنجِ حاصل از زندگی ماشینی و مصنوعی را. آیا به راستی زندگی هایمان خارج از تعادل نیستند؟
* فیلم «ترادیسیان» یا همان ترانسفرمرها که استیون اسپیلبرگ هم از تهیه کنندگان بوده اند و محصول سال گذشته است، حال و روز موجوداتی است که مدت هاست حیات و محیط زیست طبیعی کره شان را از دست داده اند و بر علیه آن زندگی طبیعی، توسط ماشین ها و روبات های هوشمند برخاسته اند و با خروج از آنجا که به همراه جنگی بوده است، راه زمین را پیش گرفته اند تا داستانی تازه بسرایند.
شاید با دیدن فیلم، این مطلب در ذهن بگردد که آیا این داستان تخیلی که تراویده ذهن بشر زمینی است، روزی سرانجامِ خودمان نخواهد بود. آیا با این همه پیشرفت روزافزون، ما به سوی نابودی خویش و این زمین خاکی مان پیش نمی رویم؟ اگر روزی روبات های ما دارای هوش مصنوعی ای شدند که قدرت تصمیم گیری و تجزیه و تحلیل به آنها داد، ما زمینیان را نخواهند از زمین مان راند؟ آن روز زمین جز سرزمین آهن پاره ها که حیات طبیعی را از بین برده اند نخواهد بود.
در صحنه ای از فیلم، شاید به طور استعاری، روبات های حامی بشر که برای نجات آمده اند، در حیات منزل نقش اول فیلم، گیاهان و سبزیجات را زیر پای خود له می کنند، هرچند که قصد چنین کاری را هم ندارد؛ گویا محتومند به نابودسازی!
* حال به ویدیو کلیپ یا بُرش تصویری “چه کرده ام” یا What I’ve done از گروه Linkin Park می رسیم که وضعیت کرده های و جفاهای ما را نسبت به محیط زیستمان نشان می دهد. در این ویدیو به بسیاری از مسائل اشاره می شود که می توان بعضی از این «گناهان بشری» را نام برد: آلودگی، گرم شدن جهانی، نژادپرستی، نازیسم، سقط جنین، جنگ، تروریسم، تخریب جنگلها، فقر، اعتیاد، مرض چاقی، تخریب و غیره. همچنین چندین و چند شخصیت تاثیر گذار، چه در جهت مثبت و چه منفی را از نظر می گذراند: مادر تِرِسا، بودا، آبراهام لینکلن، رابرت کِنِدی، فیدل کاسترو، صدام حسین، جوزف استالین، آدولف هیتلر، بنیتو موسولینی و ماهاتما گاندی.
حال با در نظر داشتن این مثال ها و اینکه چه کرده ایم و در چه جهتی نیز در حال قدم نهادن هستیم، بهتر می توان به درک لزوم چنین مراسم هایی و حرکتی در جهت حفظ زمین سبزمان رسید.
با مراجعه به سایت بی.بی.سی و اینکه چه کاهایی می توان برای کاهش آلودگی Co2 انجام داد، همینک می توانید در این حرکت سهیم شوید.
برچسبها: Koyaanisqatsi, Linkin Park, Philip Glass, Spielberg, Transformers, فیلم, لینکین پارک, محیط زیست, مستند, نیوزیلند, ویدیو کلیپ, کویانیسکاتسی, What I've Done, استیون اسپیلبرگ, ترانسفرمرها, ترادیسیان
